نقش سرمایه انسانی و سرمایه اجتماعی در کسب مزیت رقابتی :دیدگاهی استراتژیک برای جهانی شدن

قرن 22 ، قرن اقتصاد دانش محور است. در اقتصاد دانش محور و اقتصاد فراوانی دارایی های فکری نسبت به دارایی های فیزیکی از ارزش بیشتری برخوردار هستند و با استفاده بیشتر از آنها نه تنها از ارزش آنها کاسته نمی شود بلکه به ارزش آنها افزوده می شود. در چنین شرایطی سرمایه های فکری بخش اعظم ارزش شرکت ها را تشکیل می دهد. مدیران سطوح بالا و هیئت مدیره بیشترین نقش را در کسب مزیت رقابتی ایفا می کنند. زیرا اقدامات رقابتی و استرتژیک شرکت با نگرش ها و تصمیمات آنها شکل می گیرد. برای کسب مزیت رقابتی، شرکت می بایست سه خصیصه را در خود تقویت کند: گرایش رقابتی، قدرت رقابتی و پیچیدگی رقابتی. سرمایه انسانی غنی تر در سطوح بالای مدیریت گرایش رقابتی را تقویت می کند. هیئت مدیره در تقویت قدرت رقابتی شرکت نقش کلیدی دارد و هر چه سرمایه انسانی در هیئت مدیره غنی تر باشد قدرت رقابتی بیشتر خواهد بود. هر چه روابط میان مدیرانسطوح بالا و هیئت مدیره بهتر باشد و در اقدامات رقابتی هماهنگی و مشارکت کافی داشته باشند سرمایه اجتماعی در سطوح بالای سازمان غنی تر خواهد بود و پیچیدگی رقابتی میسر می شود. شیوه پرداخت پاداش و مزایا نقش تعدیل گر بر روابط فوق دارد. پرداخت متغیر منجر به تقویت رابطه سرمایه انسانی و گرایش رقابتی می شود. پرداخت ثابت به صورت بالقوه سرمایه اجتماعی را تضعیف می کند و از پیچیدگی رقابتی می کاهد

کلیدواژه ها:

سرمایه انسانی ، سرمایه اجتماعی ، مزیت رقابتی ، اقدامات رقابتی ، دیدگاه استراتژیک ، جهانی شدن