بررسی تاثیر رهبری راهبردی بر ایجاد مزیت رقابتی پایدار با نقش میانجی سرمایه اجتماعی، انعطاف پذیری راهبردی و دوسوتوانی نوآوری در شرکت های مرکز رشد دانشگاه فردوسی مشهد

هدف اصلی این پژوهش در جامعه آماری شرکت های مرکز رشد دانشگاه فردوسی مشهد؛ مطالعه تاثیر نقش رهبری راهبردی بر ایجاد مزیت رقابتی پایدار است. علاوه بر این، به نقش میانجیگری سرمایه اجتماعی، انعطاف پذیری راهبردی و دوسوتوانی نوآوری در این رابطه پرداخته شده است و بررسی می شود که آیا متغیرهای میانجی پژوهش بر رابطه میان متغیر مستقل و متغیر وابسته موثرند یا خیر، این تاثیر به صورت تقویت رابطه است یا تضعیف آن و همچنین میزان تاثیر آن چه مقدار است. فلسفه این پژوهش اثبات گرایی، رویکرد آن استقرایی و ماهیت آن توصیفی_تحلیلی است. پس از بررسی ادبیات پژوهش و طراحی مدل مفهومی، پرسش نامه ای شامل 71 گویه در نمونه آماری متشکل از 86 شرکت از 110 شرکت موجود در جامعه آماری توزیع شد. روایی و پایایی پرسش نامه مورد بررسی و تایید قرار گرفت. بدین منظور از ضریب آلفای کرونباخ و ضریب پایایی مرکب، برای بررسی پایایی استفاده گردید که نتایج هر دو ضریب برای متغیرهای پژوهش بالای 8/0 به دست آمد که نشان دهنده پایایی خوب ابزار می‎ باشد. برای تایید روایی نیز بررسی روایی صوری، روایی سازه از طریق تحلیل عاملی تاییدی، روایی همگرا و روایی واگرا صورت پذیرفت. سپس داده های گردآوری شده، به کمک مدل یابی معادلات ساختاری و از طریق نرم افزارهای SPSS و PLS مورد تحلیل و آزمون قرار گرفتند. در نهایت، هر ده فرضیه پژوهش تایید شدند و مشخص شد که رهبری راهبردی دارای تاثیر مثبت و معنادار بر ایجاد مزیت رقابتی پایدار است. همچنین، نتایج پژوهش نشان دهنده تایید نقش هر سه متغیر میانجی سرمایه اجتماعی، انعطاف پذیری راهبردی و دوسوتوانی نوآوری در رابطه میان رهبری راهبردی و مزیت رقابتی پایدار می باشد.

کلیدواژه ها:

رهبری راهبردی ، مزیت رقابتی پایدار ، سرمایه اجتماعی ، دوسوتوانی نوآوری ، انعطاف پذیری راهبردی