بررسی معناشناختی جعل امامت با تکیه بر اصل اصالت تعبیرهای قرآنی

بررسی معناشناختی واژگان و عبارات قرآن، یکی از راههای جدید مطالعات قرآنی است. هدف نگارندگان در مقاله حاضر، بررسی این مسیله است که چرا خداونددر قرآن برای نصب امام از واژه جعل بهره جسته و از واژگانی که در حوزه معنایی آن هستند، مانند اجتباء، اصطفاء، اختیار، فعل، صنع، خلق، وضع استفاده نکرده است برای وصول به این هدف، کلیه آیات مربوط به جعل و 6 آیه مربوط به جعل امامت مورد بررسی قرار گرفت و روشن گردید که واژه جعل در قرآن، هم به خداوند و هم به انسان نسبت داده شده است، ولی عبارت جعل امامت فقط به خداوند نسبت داده شده که بیانگر اراده و امراوست. همچنین از طریق تحلیل سیاق و استخراج مفاهیم جانشین و همنشین جعل ، ویژگی ها و مولفه های معنایی جعل امامت مشخص شد و با استفاده از اصل معناشناسی شناختی اصالت تعبیرهای قرآنی ، روشن گردید که هیچ یک از واژه های نامبرده نمیتوانند جانشین واژه جعل محسوب شده و رساننده سطوح و لایه های معنایی آن باشند

کلیدواژه ها:

معناشناسی شناختی ، جعل امامت ، مولفه های معنایی ، اصل اصالت تعبیرهای قرآنی