نگاهی دوباره به داستان هبوط آدم بر مبنای تفاسیر معتبر و تحلیل وازگان داستان

قاطبه دانشمندان علوم قرآنی برآنند که ترجمه، تفسیری مختصر از کتاب الله مجید است و احکامی که بر ترجمه قرآن مترتب است، همان است که بر تفسیر قرآن به معنی الاعم حاکم است. لذا همان گونه که عقائد و سلیقه مفسر، گرایشی را بر تفسیر او تحمیل می کنند. در ترجمه قرآن نیز با چنین پدیده ای روبه رو هستیم. یکی از گرایش های تفسیری که بیش از همه بر ترجمه قرآن سایه افکنده است، گرایش فقهی است که به علت فقاهتی شدن فرهنگ اسلامی از قرون میانی تا کنون، آنچنان متداول شده است که همگان وثاقت، بداهت و اصالت ترجمه های ارائه شده با این گرایش را تلقی به قبول کرده اند. در این مقاله با ذکر مثالی از آیات مربوط به خروج آدم از بهشت، به بررسی این ادعا پرداخته شده است که ترجمه های متداول (فقهی) گه گاه برمبنای قواعد ادبیات عرب از اعتبار پایین تری در مقابل برخی ترجمه های مهجورتر برخوردارند و نتیجتاً با داله لغوی و بلاغی نشان داده شده است که در بازخوانی داستان آدم (ع)، قرائت علامه مصطفوی از استواری بیشتری به نسبت دیگر خوانش ها برخوردار است.

کلیدواژه ها:

داستان آدم ، ترجمه ، گرایش تفسیر فقهی ، گرایش تفسیر عرفانی ، علامه مصطفوی