ناهمخوانی زبان تربیت دینی با زیست جهان نوجوانان آسیب ها و راهکارها

تربیت دینی نوجوانان در شرایط کنونی با چالش ناهمخوانی زبان تربیتی با زیست جهان نسل جدید مواجه است. نوجوان امروز در بستر تحولات فرهنگی، رسانه ای و ارتباطی دارای ویژگی هایی چون پرسشگری، استقلال طلبی، تعامل جویی و مشارکت خواهی است و روش های تربیتی یک سویه و تحمیلی نمی تواند با این ویژگی ها همخوان باشد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی ابعاد و مصادیق ناهمخوانی زبان تربیت دینی با زیست جهان نوجوانان و ارائه راهکارهای بازسازی آن انجام شده است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر آموزه های قرآن، روایات و منابع تربیتی است. یافته ها نشان می دهد این ناهمخوانی در سه سطح خانواده، نظام آموزشی و نهادهای اجتماعی بروز می یابد و در قالب روش های تحمیلی، دوگانگی گفتار و رفتار، غلبه تنبیه و توبیخ، محتوای انتزاعی و نامتناسب، روش های آموزشی یک سویه و ناکارآمدی برخی رسانه ها و فضاهای دینی نمود پیدا می کند. پیامد این گست، می تواند دلزدگی، بی اعتمادی، دین گریزی عاطفی و شکل گیری دینداری ظاهری در نوجوانان باشد. یافته های پژوهش همچنین نشان می دهد بازسازی زبان تربیت دینی مستلزم گذار از تربیت تک صدا و تحمیلی به رویکردی گفت وگو محور، مشارکتی و مبتنی بر فطرت است. در این مسیر الگودهی عملی، محبت محوری و ایجاد علاقه و ترغیب غیر مستقیم ارکان اساسی هم زبانی تربیتی با نوجوانان به شمار می روند.

کلیدواژه ها:

تربیت دینی ، زیست ، نوجوانان تربیتی ، آسیب شناسی