تحلیل الگوی توسعه فیزیکی- کالبدی شهر مشهد

توسعه پایدار یکی از جامع ترین مفاهیم در همه زمان هاست. شکل شهر یکی از مهمترین مؤلفه های تأثیر گذار بر فرایندهای توسعه پایدار شهری می باشد. بدین منظور در این تحقیق به تحلیل الگوی توسعه فیزیکی- کالبدی شهر مشهد با استفاده از روش های کمی چون تراکم، توزیع چارکی، ضریب جینی، مدل آنتروپی نسبی شانون، م دل آنتروپی مطلق شانون، ضرب موران، ضریب گری و مدل ه لدرن برای دهه های 1365، 1375 و 1385 انجام گردید. در تحقیق حاضر از روش های توصیفی- تحلیلی استفاده شده است و نوع تحقیق نیز کاربردی- توسعه ای است. نتایج حاکی از آن است که شهر مشهد چهار روند متفاوت را در تراکم جمعیتی و سرانه زمین شهری طی کرده است و کمترین تراکم پس از سال 1270 مربوط به دهه 1355-1365 می باشد. در مورد مناطق شهرداری مشهد در سال 1365 منطقه ثامن و در سال های 1375 و 1385 منطقه 4 شهرداری مشهد بیشترین تراکم را دارا می باشند. درجه توزیع این شهر نیز بر اساس روش های توزیع چارکی، ضریب جینی نمایانگر توزیع متعادل جمعیت این شهر است و فرم شهر بر اساس مدل آنتروپی مطلق شانون پراکنده است. بر اساس مدل گری و م وران شهر دارای الگوی تجمع تصادفی و چند قطبی بوده و بر اساس مدل هلدرن نیز توسعه فیزیکی این شهر در دهه 1365-1375 ، 97 درصد ناشی از رشد جمعیت و 3 درصد ناشی از رشد مساحت و در دهه 1375-1385، 93 درصد ناشی از رشد جمعیت و 7 درصد ناشی از رشد مساحت می باشد.

کلیدواژه ها:

فرم شهر ، توسعه فیزیکی- کالبدی ، شهر مشهد