بررسی پیش بینی سرسختی خانواده براساس الگوهای ارتباطی خانواده با در نظر گرفتن نقش واسطه ای خودکارآمدی در دانشجویان متاهل ساکن شهر اصفهان

هدف کلی این تحقیق تعیین نقش میانجی خودکارآمدی در رابطه بین الگوهای ارتباطی خانواده و سرسختی خانواده در دانشجویان دختر متاهل ساکن شهر اصفهان بود. این پژوهش از حیث هدف در حوزه تحقیقات کاربردی و از حیث ماهیت از نوع همبستگی و روش تجزیه و تحلیل اطلاعات، آن معادلات ساختاری بود و جامعه آماری آن شامل کلیه دانشجویان دختر متاهل ساکن شهر اصفهان در سال تحصیلی ۲۰۴۱-۳۰۴۱ بود. حجم نمونه مورد پژوهش شامل ۴۸۳ نفر دانشجوی دختر متاهل از جامعه مذکور به شیوه نمونه گیری غیر تصادفی در دسترس انتخاب شدند. در این پژوهش ابزارهای مورد استفاده شامل: پرسشنامه سرسختی خانواده (FHI) مک کوبین و همکاران (۱۹۹۱)، مقیاس تجدید نظرشده الگوهای ارتباطی خانواده (RVFC) فیتزپاتریک و ریچی (۱۹۹۱) و مقیاس باورهای خودکارامدی عمومی (GSE-۱۰) شوارتز و جروسلم (۱۹۹۱) بود. روایی و پایایی پرسشنامه ها مورد تایید قرار گرفته شد. در این پژوهش برای بررسی متغیرهای جمعیت شناختی از آمار توصیفی و برای بررسی فرضیه های پژوهش از ضریب مسیربا استفاده از نرم افزار spss-۲۳ و amos استفاده شده است. نتایج آزمون سوبل نشان داد که خودکارآمدی با نقش میانجی گری در رابطه بین الگوهای ارتباطی خانواده و سرسختی خانواده دانشجویان دختر متاهل با مقدار z از قدرمطلق ۹۶/۱ بزرگتر بوده و بر اساس P گزارش شده، در سطح کمتر از ۰/۰۵ معنی دار بود. بنابراین خودکارآمدی به عنوان یک متغیر میانجی در رابطه بین الگوهای ارتباطی خانواده و سرسختی خانواده در دانشجویان دختر متاهل عمل کرده و پیش بینی سرسختی خانواده براساس الگوهای ارتباطی خانواده با در نظر گرفتن نقش واسطه ای خودکارآمدی در دانشجویان دختر متاهل ساکن شهر اصفهان مورد تایید قرار گرفت. برآورد شد که الگوهای ارتباطی مثبت و سالم خانواده می توانند منجر به افزایش خودکارآمدی اعضای خانواده شده و این افزایش خودکارآمدی، به نوبه خود، سرسختی خانواده را تقویت کند.

کلیدواژه ها:

سرسختی خانواده ، الگوهای ارتباطی خانواده ، خودکارامدی