تعیین اثربخشی درمان هیجان مدار بر تاب آوری، شفقت ورزی و کیفیت زندگی مادران دارای کودک کم توان ذهنی مدارس استثنایی شهر بروجرد

پرورش کودک کم توان ذهنی با چالش های روانشناختی متعددی برای مادران همراه است که بر سلامت روان و کیفیت زندگی آنان تاثیر می گذارد. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان هیجان مدار بر تاب آوری، شفقت ورزی و کیفیت زندگی مادران دارای کودک کم توان ذهنی انجام شد. پژوهش حاضر از نوع مطالعات نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه مادران دارای کودک کم توان ذهنی مدارس استثنایی شهر بروجرد در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای مداخله درمان هیجان مدار بر اساس پروتکل گرینبرگ (۲۰۱۲) شرکت کردند. شرکت کنندگان پرسشنامه های تاب آوری کونور و دیویدسون (CD-RISC)، شفقت به خود (SCS) و کیفیت زندگی (WHOQOL-BREF) را تکمیل کردند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۶ و با به کارگیری تحلیل کوواریانس چندمتغیری تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که درمان هیجان مدار به طور معناداری موجب بهبود تاب آوری (۰/۰۱ > P)، شفقت ورزی (۰/۰۱ > P) و کیفیت زندگی (۰/۰۵ > P) در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است. بر اساس یافته های این پژوهش، درمان هیجان مدار می تواند به عنوان یک مداخله موثر در ارتقای سلامت روانی مادران دارای کودک کم توان ذهنی مورد استفاده قرار گیرد. این نتایج بر اهمیت توجه به مداخلات هیجان مدار در برنامه های حمایتی مراکز مشاوره و مدارس استثنایی تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

درمان هیجان مدار ، تاب آوری ، شفقت ورزی ، کیفیت زندگی ، کم توانی ذهنی ، مادران