عملکرد لرزه ای سازه های دیاگرید با مهاربند واگرا در زلزله های حوزه نزدیک

به طور معمول از ستون ها برای تامین ظرفیت بارگیری عمودی استفاده می شود و اعضای مورب یا بادبندها، پایداری و مقاومت در برابر نیروهای بزرگ مانند بارهای باد و لرزه ای را ایجاد می کنند. در این سازه، المان های مورب درصدد این هستند که در انتقال بار عمودی شرکت کنند و ستون ها نیز در یک فرضیه ایده آل می خواهند در برابر نیروهای جانبی نقش بازی کنند. به طور کلی، تمام اجزای سازه دیاگرید به طور یکپارچه در برابر تمام بارهای عمودی و جانبی مشارکت می کنند. برای انجام تحلیل های دینامیکی غیرخطی تاریخچه زمانی مدل های سازه ای در نظر گرفته شده به صورت دو بعدی در نرم افزار SAP۲۰۰۰ مدل شده اند. پارامترهایی که در این پژوهش جهت مقایسه رفتار ساختمان های بکار گرفته شده است شامل، شکل پذیری، ضریب افزایش مقاومت، ضریب رفتار و میزان جذب انرژی و جا به جایی نسبی طبقات نسبت به ارتفاع سازه می-باشد. نتیجه این تحلیل نشان می دهد که با استفاده از تیر پیوند در سازه های دیاگرید، شکل پذیری ساختمان های چهار طبقه بیشتر از ساختمان ده طبقه می باشد در حالی که ضریب اضافه مقاومت، ضریب رفتار و جذب انرژی در ساختمان ده طبقه بیشتر از چهار طبقه می باشد. همچنین مشخص شد با استفاده از تیر پیوند در سازه دیاگرید مفصل پلاستیک در این المان تشکیل می شود و از گسترش مفصل به دیگر المان ها جلوگیری می شود و بدین ترتیب پس از زلزله المانهای تخریب شده قابل تعویض است و از تخریب پیش رونده جلوگیری می شود. همچنین تحلیل پوش آور و دینامیکی غیرخطی نشان داد عمده جابجایی ها در طبقات پایین رخ می دهد.

کلیدواژه ها:

سازه های بلند مرتبه ، مهاربند واگرا ، تحلیل پوش اور ، زلزله حوزه نزدیک