نقش حکمرانی خوب در توسعه روابط بین الملل

عصر حاضر، عصر ارتباطات و تعاملات گسترده جهانیان است و هرروزه شاهد بروز تحولات بنیادین و اساسی در حوزه های گوناگون هستیم. حکمرانی خوب اصطلاحی است که در سالهای اخیر به صورتی فزاینده در ادبیات توسعه و روابط بین الملل به کار برده می شود. توسعه، مهم ترین دغدغه کشورهای در حال پیشرفت و از اصلی ترین معماهای روابط میان جهان سوم و جهان سرمایه داری در دوران پس از جنگ جهانی دوم، به ویژه در دهه های پایانی قرن بیستم است. نبود اجماع جهانی بر سر یک الگو یا نظریه توسعه، محدودیت های گسترده پیش روی کشورهای در حال توسعه در زمینه دسترسی به منابع توسعه در جهان در حوزه روابط بین الملل و تاثیر حکمرانی درست و خوب محور مباحث اندیشمندان و نظریه پردازان در توسعه روابط بین الملل است. مقاله حاضر با هدف بررسی نقش حکمرانی خوب در توسعه روابط بین الملل، سعی دارد به اجمال مفهوم اصطلاح حکمرانی، حکمرانی اسلامی و زمینه های پدیدآمدن و گسترش آن و مفهوم حکمرانی و توسعه و روابط بین الملل را روشن کند و تاثیر حکمرانی خوب را در توسعه روابط بین الملل بررسی نماید. روش مورد استفاده در این پژوهش توصیفی – تحلیلی و در این فرایند، متناسب با مطالب موردنیاز پژوهش، از روش کتابخانه ای و منابع مرجع استفاده شد. در این مقاله ابتدا مفهوم حکمرانی، حکمرانی اسلامی و سپس مفهوم حکمرانی خوب در ادبیات توسعه ردیابی می شود و عناصر تشکیل دهنده آن بیان می گردد. در انتها رابطه این مفاهیم با روابط بین الملل و عوامل ناکارآمدی حکمرانی خوب به اختصار بررسی می شود. با توجه به فقدان اتفاق نظر در تعاریف، مختصات، اهداف و آثار حکمرانی خوب و حکمرانی ناکارآمد میان صاحب نظران و نهادهای بین المللی، علی رغم وجود برخی مشترکات اساسی، هدف این نوشتار صرفا برداشتن گامی کوچک برای شروع تحقیقات کاربردی بعدی خواهد بود و مدعی تبیین دقیق همه ابعاد و مفاهیم حکمرانی خوب نمی باشد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، حکمرانی خوب ، توسعه ، روابط بین الملل