وا کاوی اعجاز قرآن در تحلیل مناسبت میان بافت قرآن با معانی وام واژ گان علم

اعجاز قرآن را از زوایای گونا گونی می توان مورد مطالعه قرار داد. یکی از این جنبه ها، اسلوبمنسجم و چینش دقیق و منظم واژگان در آیات قرآن است. به دلیل اهمیت وا کاوی ابعادجدید اعجاز قرآن در این حوزه، پژوهش حاضر با روش توصیفی- تحلیلی در پی تعقیب اینهدف است که آیا هم نشینی واژگان دخیل با دیگر واژگان قرآنی، بر اساس اسلوب ویژه ایسامان یافته است یا خیر؟ در پاسخ به این پرسش، پژوهش حاضر، مدعی است که بین معانیاصلی وام واژگان علم با بافت قرآنی، پیوندی محکم و اعجازگونه برقرار است؛ به گونه ای کهمعنای اصلی چنین واژگانی از بافت همان آیه در قالب یک مناسبت معنایی، قابل استخراجخواهد بود. از این رو در این تحقیق، این مناسبات معنایی، شناسایی و طبقه بندی گردیدهو نمونه هایی چند، در ذیل این گونه شناسی آورده شده تا این مدعا به اثبات رسد. نتایجپژوهش، نشان می دهد که پیامبری امی و ناآشنا با زبان های سامی و به ویژه تعالیم تورات،هیچ گاه نخواهد توانست ضمن تسلط بر ریشه و معانی واژگان دخیل، این واژگان را معربنموده و معنای اصلی آن ها در زبان مادر را در یک اسلوب ویژه در زبان عربی به کار گیرد؛ مگراین که این امر، نشان از ارتباط عمیق و اتصال وثیق او با خزاین الهی داشته باشد و سندیقوی بر درستی مدعای او به شمار رود.

کلیدواژه ها:

اعجاز قرآن ، وام واژگان علم ، بافت قرآن ، مناسبت