معنویت به مثابه ابژه خود ترمیمی در روانکاوی معاصر تحلیل نقش تجربه های معنوی در بازسازی انسجام خود آسیب دیده

روانکاوی معاصر به ویژه در چارچوب روانشناسی خود خود را ساختاری پویا و رابطه ای می داند که انسجام آن وابسته به تجربه های همدلانه اولیه است شکست در این تجربه ها می تواند به آسیب های پایدار در انسجام، خود احساس خلا درونی، شرم مزمن و شکنندگی هویت منجر شود. در سال های اخیر توجه فزاینده ای به نقش تجربه های معنوی در فرایندهای ترمیم روانی معطوف شده است؛ با این حال این پدیده اغلب در قالب رویکردهای مثبت نگر یا مذهبی بررسی شده و کمتر از منظر روانکاوی معاصر مورد تحلیل قرار گرفته است. پژوهش حاضر با تکیه بر چارچوب نظری روانشناسی خود کوهات و تکمیل آن با مفاهیم وینی کات و روانکاوی بین الاذهانی به بررسی نقش تجربه های معنوی به عنوان بژه ی خود ترمیمی در بازسازی انسجام خود آسیب دیده می پردازد. در این مطالعه معنویت نه به عنوان مجموعه ای از باورهای مذهبی بلکه به مانند تجربه ای درونی رابطه ای و پیش کلامی تعریف می شود که می تواند کارکردهای آینه، ای ایده آل ساز و همانندساز ابجه ی خود را فعال سازد. روش پژوهش می تواند به صورت کمی تحلیلی یا کیفی پدیدارشناختی طراحی شود و بر بررسی رابطه میان تجربه های معنوی، نیازهای ابجه خود و انسجام خود تمرکز داشته باشد. انتظار می رود نتایج نشان دهد که تجربه های معنوی اصیل می توانند در افراد دارای آسیب های رابطه ای اولیه نقش ترمیمی معناداری در بازسازی خود ایفا کنند. این پژوهش با ارائه خوانشی روانکاوانه از معنویت گامی در جهت پر کردن خلا نظری موجود و توسعه فهم بالینی از فرایندهای ترمیم خود برمی دارد.

کلیدواژه ها:

معنویت ، روانکاوی معاصر ، روان شناسی خود ، ابژه ی خود ، انسجام خود ، تجربه معنوی