کارهای نیمه رها شده؛ پرونده های بازی که باعث فعالیت بیشتر مغز می شوند.

شاید شما هم تجربه کرده باشید وقتی کاری عقب افتاده دارید مرتب، آن را بخاطر می آورید و درباره اش فکر می کنید؛ شاید استرسی از جنس سنگینی تکلیفی بردوشتان، در گوشه ذهنتان جرقه بزند و گاهی حتی شعله ور شود و به اضطراب تبدیل شود؛ اما در مورد کارهایی که انجام داده اید بویژه آنهایی که خوب از عهده آن بر آمدید؛ شاید دیگر هرگز فکر هم نکنید. پرونده های باز در ذهن باعث فعالیت بیشتر مغز می شوند؛ راههای جدید، کشف اشتباهات و.... . گرچه پرونده باز کارهای ناتمام، گاهی موجب ناراحتی می شوند اما یک نکته مثبت همراه خود دارند: فعالیت بیشتر مغز و عدم فراموشی موضوع و اندیشیدن بیشتر راجع به آن.

گاهی اثری که مدت ها قبل نوشته اید، کاری که سال ها پیش انجام داده اید و پرونده اش را بسته اید حتی به یاد هم نمی آورید؛ اما آثار ناتمام شما هستند که باعث فعالیت هر چه بیشتر سلولهای خاکستری می شوند پس اینقدر وسواس به خرج ندهید که هنوز فلان کار را انجام نداده ام شاید قرار است به روز ترین و فکر شده ترین آثارتان روزی پا به عرصه گذارند؛ زمانش مهم نیست میزان اثرش در جهان اهمیت دارد. بعنوان مثال اگر طراح بوده اید شاید یادتان نیاید اثر چندین سال پیش را چگونه خلق کرده اید؛ یا اگر قبلا خیاط بوده اید در تعجب بمانید که چطور 5 سال قبل لباسی با چنین دوخت و طرحی را خلق کرده اید و در تردید می مانید آیا باز هم می توانید، شبیه اش را انجام دهید؟! پرونده های باز، کارهای نیمه رها شده و... گاهی بیشتر از آنکه باعث آزار باشند سبب فعالیت ذهنی هستند؛ حتی اگر فرصت تمام کردنش را هم پیدا نکنیم؛ ذهنمان همچنان در موردش فعال باقی می ماند، چراکه مغز ترجیح می دهد،پرونده هایی را که بسته است در آرشیوی نگه دارد که شاید فقط گرد و خاک ذهن، پس از آن رویشان بنشیند، طوریکه حتی به یاد آوردن آن مشکل باشد؛ اما در مورد کارهای نیمه تمام و پرونده های باز سعی می کند آن را در دیدرس سلولهای خاکستریش بگذارد و آلارم دهد...