تابیده در پیچش باد

[محیی الدین بن عربی]

تنها کسی شور و اشتیاق را می شناسد که دچار آن گشته و به رنج آن گرفتار آمده باشد. پس با تکیه بر دست راست از جای بلند شدم و قلبم را در مقام والای علیین گذاشتم. چه آن جایگاه حق و مقام صدق است. آنجاست که آب آن را احاطه کرده و امواجش آن را فرا گرفته است. و انوار از هر سو آن را در بر گرفته اند. و لحظه ای نیست که امواج اش در هم نیامیزند. و بادهایش وزیدن نداشته باشند. و از هم سبقت نگیرند. تا اینکه؛ گویی برقی از سوراخ سوزنی بر روی من درخشیدن گرفت و چیزی به اندازه ی مویی از آن بیرون جهید که از آن پند و اندرز گرفتم و من جز شخصی فرشته مانند که به خاطر تقرب اش – نشانه ی فلکی داشت – کسی را ندیدم. پس دریافتم که آن شخص جسمانی است و همان کسی است که خداوند وی را برمن نازل و بر دستم او را آشکار ساخت.1

***

[یزدانپناه عسکری]

حرکت دیگری آدمی (آواتار)، محیط در پیچش باد است.

_______________

1 - مجموعه رسائل عرفانی شامل چهار رساله عرفانی ( احدیت ، قربت ، حجاب ها ، شق الجیب ) محیی الدین ابن عربی ، تصحیح متن با حواشی : ابراهیم مهدی ، ترجمه محمد مهدی فولادوند، 1388 ص 173 ، 174

- لا یعرف الشوق الا من یکابده - و لا الصبابه الا من یعانیها - فاقمت متکئا الی الیمین، و نزلت قلبی فی مقام علیین، اذ هو محل الحق، و مقعد الصدق، و قد غمره الماء، و احاط به الانواء، فلم تزل امواجه تصفق، و اریاحه تزعج و تسبق الی ان برقت لی منه بارقه کخرق الابره، فرشح منها قدر راس الشعره، رایت فیها عبره، و لم یر الا شخصا ملکیا انشاها نشا فلکیا لاقترابه، فعرفت ان ذلک الشخص جسمانیه هذا الکتاب، الذی انزل الحق علی، و ابرزه للعیان علی یدی. (محیی الدین بن عربی/صدر الدین القونوی، الشجره النعمانیه بشرح صدر الدین القونوی، دار الکتب العلمیه - بیروت، چاپ: اول، 1425 ق. ص 96 ، 97)