بررسی آموزه مهدویت در نهج البلاغه و سیره امیرالمومنین علیه السلام

آموزه مهدویت از آموزه های تاریخی، اعتقادی، سیاسی و اجتماعی بشر است که همه ادیان، مذاهب و آیین ها بدان معتقدند و برای وقوع آن و رسیدن به روزگاری سعادتمند، آرامش بخش و کمال گرا و به دور از ظلم، فساد و فحشا انتظار می کشند. دین اسلام هم اعتقاد به حجت زنده و کارا را ترسیم می کند و منجی و موعودباوری را با بیان همه ویژگی ها به روشنی تبیین می نماید. حضرت علیعلیه السلام پس از پیامبر اسلامصلی الله علیه وآله با گفتارهای متعدد به تشریح و تبیین لزوم وجود امام و حجت در هر زمان را گوشزد -نمودند و پیوسته به توصیف سلسه امامت پس از خود پرداختند. آخرین حجت خداوند را با اسم و صفات معرفی نمودند و به غیبت و ظهور وی اشاره کردند. این نوشتار با روش کتابخانه ای و با توصیف و تحلیل آموزه های امام علیعلیه السلام در خصوص موعود آخرین الزمان در منابع روایی به ابعاد ضرورت طرح مباحث مهدویت، ضرورت وجود حجت امام زنده در عالم و صفات و ویژگی های یاوران حضرت مهدی از دیدگاه امام با تاکید بر نهج البلاغه پرداخته است.

کلیدواژه ها:

مهدویت ، نهج البلاغه ، لزوم وجود حجت در عالم ، یاران مهدوی