دانش واژگان دشوار فهم غریب القرآن

خداوند سبحان قرآن کریم را به وسیله فرشته وحى؛ جبرییل امین بر رسول خاتمش؛ حضرت محمد مصطفىصلى االله علیه وآله وسلم به زبان عربى مبین فرو فرستاده است: نزل به الروح الامین × على قلبک لتکون من المنذرین × بلسان عربی مبین (شعراء /193-195( ولقد نعلم انهم یقولون انما یعلمه بشر لسان الذی یلحدون الیه اعجمی وهذا لسان عربی مبین (نحل /103( انا انزلناه قرآنا عربیا لعلکم تعقلون (یوسف /2( انا جعلناه قرآنا عربیا لعلکم تعقلون (زخرف /3( کتاب فصلت آیاته قرآنا عربیا لقوم یعلمون (فصلت /3(صحابه آن حضرت، که قرآن در میانشان نازل شده بود، با غرابتى در معانى واژگان آن و دشوارى در فهم مراد آیاتش روبرو نمىشدند. چه اینکه زبان وحى، زبانى بوده است که بدان سخن مىگفتهاند و این زبان گفتارى از سلامت برخوردار و ذوق و سلیقهشان در این باره زلال بوده است. بسا که معناى واژهاى بر آنها دشوار مىآمد، از نبى مکرمصلى االله علیه وآله وسلم که در میانشان بود مىپرسیدند و آن کریم، نقاب از دیدار واژه بر مىکشید و ایشان را از معناى آن آگاه مىساخت. در صحیح بخارى1 و مسلم از عبدالله بن مسعود آورده شده است که چون آیه الذین آمنوا ولم یلبسوا ایمانهم بظلم (انعام /82 (نازل شد، مراد آن بر صحابه رسولاللهصلى االله علیه وآله وسلم معلوم نبود پس گفتند: کدامیک از ما بر خود ستم روا نداشته است