قرآن و معناى زندگى

حیات انسان واقعیتى است که به وسیله آن حرکت، احساس، لذت، حقیقت جویى، کمال طلبى 1، عینیت پیدا مى کند. آدمیان، در بستر تداوم پدیده حیات به برکت فعالیت سیستم هاى کار گذاشته شده در متن هستى خود و با استفاده از فرصت هاى فراهم آمده، در فاصله میان تولد و مرگ، به قصد پاسخ گویى به نیازهاى مادى و معنوى خویش، به کنش و واکنش هاى آگاهانه جسمى و روحى شبانه روزى مى پردازند تاعمر را به پایان برند. بسته عمل و عکس العمل هر انسان، فعالیت هاى به ظاهر پراکنده اى را کنار هم قرار مى دهد که هر کدام باهدف گیر و توجیه روشنى جامه عمل مى پوشد. این که یکایک اجزاى رفتار طبیعى آدمى در عرصه زندگى، بدون سردرگمى و با توجه به فلسفه و هدف آنها انجام مى پذیرد، گذشته و حال نمى شناسد و تمام انسان هاى کره خاکى، از نخستین روز زندگى تاکنون هر کارى که انجام داده اند، انگیزه و هدف آن را درحال اعتدال مشاعر مغزى دریافته اند، مثلا تشنه شده اند و آب خورده اند. فلسفه و هدف پیدا کردن آب و آشامیدن آن، همان سیراب شدن بوده است که خودآگاه یا ناخودآگاه به دست مى آوردند خرده رفتارها و ریزکارها، در عرصه زندگى انسان با معیار خیر، مصلحت و خردپذیرى، به هدف دار وبى نتیجه یا با معنا و پوچ، دسته بندى مى شوند. آنچه معنا دارد ممکن است زمینه ساز تحقق هدف ارزشمندترى باشد هر برای و هر معنی به نوبه خود ممکن است که یک برای و یک معنی دیگر داشته باشد ولى در نهایت منتهى شود به چیزى که غایت بودن و معنى بودن آن ذاتى اوست