اثربخشی قصه گویی دیالوگی در حوزه توجه کودکان

اختلال نقص توجه بیش فعالی یکی از رایج ترین اختلالات دوران کودکی است. این اختلال نخستین بار در سال ۱۸۴۵ توسط پزشک آلمانی «هافمن» توصیف شد. توجه مجموعه ای از فرایندهای پیچیده ذهنی شامل تمرکز بر هدف، حفظ هوشیاری در مدت زمان طولانی، رمزگردانی ویژگی های محرک و جابه جایی تمرکز از یک هدف به هدف دیگر است. در سال های اخیر، قصه گویی و فرایندهای شناختی مرتبط با آن به یکی از حوزه های برجسته پژوهشی در علوم شناختی، روان شناسی و آموزش و پرورش تبدیل شده است. روش پژوهش حاضر بر اساس ماهیت و هدف اصلی پژوهش مبتنی بر اثر بخشی آموزش قصه گویی به روش دیالوگی بر توجه آموزان مبتلا به اختلال نقص توجه بیش فعالی به صورت نیمه تجربی آزمایشی با در نظر گرفتن گروه آزمایش و کنترل و اجرای پیش آزمون و پس آزمون می باشد. از بین دانش آموزان مراجعه کننده به مراکز مشاوره آموزش و پرورش اصفهان تعداد ۳۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. نتایج پژوهش نشان داد که قصه گویی دیالوگی بر بهبود توجه کودکان دبستانی مبتلا به اختلال نقص توجه بیش فعالی تاثیر دارد و می توان از این ابزار در جهت افزایش توجه کودکان دچار اختلال نقص توجه بیش فعالی استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

قصه گویی دیالوگی ، توجه ، کودکان ، اختلال نقص توجه بیش فعالی