پیش بینی افکار خودکشی براساس انعطاف پذیری روانشناختی در دانشجویان علوم پزشکی دانشگاه تنکابن

افکار خودکشی یکی از مهم ترین چالش های سلامت روان در میان دانشجویان به ویژه دانشجویان علوم پزشکی است؛ زیرا این گروه به دلیل فشارهای تحصیلی، استرس های بالینی، ساعات کاری طولانی و مواجهه مکرر با رنج و بیماری، بیش از سایرین در معرض مشکلات روان شناختی قرار دارند. از سوی دیگر، انعطاف پذیری روان شناختی به عنوان توانایی سازگارشدن با شرایط دشوار و مدیریت موثر هیجان های منفی، می تواند نقش محافظتی مهمی در کاهش تمایلات آسیب زا داشته باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی توان پیش بینی افکار خودکشی بر اساس انعطاف پذیری روان شناختی در دانشجویان علوم پزشکی دانشگاه تنکابن بود. پژوهش از نوع کاربردی و با روش توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان علوم پزشکی دانشگاه تنکابن در سال تحصیلی ۱۴۰۴ بود و ۲۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه افکار خودکشی بک (۱۹۷۹) و پرسشنامه انعطاف پذیری روان شناختی دنیس و وندروال (۲۰۱۰) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی ساده در نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ تحلیل شد. نتایج نشان داد بین انعطاف پذیری روان شناختی و افکار خودکشی رابطه منفی و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج رگرسیون بیان کرد انعطاف پذیری روان شناختی توان پیش بینی افکار خودکشی را دارد و ۱۷ درصد از واریانس آن را تبیین می کند. یافته ها نشان می دهد افزایش انعطاف پذیری روان شناختی می تواند نقش موثری در کاهش افکار خودکشی در دانشجویان علوم پزشکی داشته باشد. بر این اساس، توجه به مداخلات آموزشی مبتنی بر ACT، ذهن آگاهی و مهارت های تنظیم هیجان می تواند راهکار مناسبی برای ارتقای سلامت روان دانشجویان و پیشگیری از پیامدهای آسیب زا باشد.

کلیدواژه ها:

افکار خودکشی ، انعطاف پذیری روان شناختی ، دانشجویان علوم پزشکی ، سلامت روان