رابطه فرسودگی دیجیتال با کیفیت خواب در دانش آموزان مقطع متوسطه

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین فرسودگی دیجیتال با کیفیت خواب در دانش آموزان مقطع متوسطه اول مدارس دولتی شهر بندرانزلی انجام گرفت. روش پژوهش از نوع توصیفی – همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه اول شهر بندرانزلی در سه ماهه سوم سال ۱۴۰۴ بود. تعداد ۱۵۰ نفر از دانش آموزان به عنوان نمونه تحقیق با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (بایس و همکاران، ۱۹۸۹) و مقیاس فرسودگی دیجیتال (اریترن و اوزدیمیر، ۲۰۲۰)، بود. داده ها پس از جمع آوری و نمره گذاری، با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ تحلیل شدند. در بخش آمار توصیفی، شاخص های مرکزی و پراکندگی و در بخش آمار استنباطی از ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. نتایج نشان داد بین فرسودگی دیجیتال با کیفیت خواب رابطه معنادار و مثبت وجود دارد؛ به گونه ای که با افزایش فرسودگی دیجیتال، کیفیت خواب دانش آموزان افزایش می یابد (نمره بالا کیفیت خواب بسیار پایین). بر اساس یافته های پژوهش، می توان نتیجه گرفت که فشارهای روانی و هیجانی ناشی از استفاده بیش از حد از فناوری های دیجیتال نقش تعیین کننده ای در افت کیفیت خواب نوجوانان دارند. لذا توجه به ارتقای سواد دیجیتال و برنامه ریزی مطلوب برای استفاده بهینه از فناوری های دیجیتال می تواند در بهبود سلامت روان و خواب دانش آموزان موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

فرسودگی دیجیتال ، کیفیت خواب ، دانش آموزان مقطع متوسطه اول