اثربخشی معنویت درمانی مثبت نگر بر خود تاب آوری در پسران مبتلا به اختلال سوءمصرف مواد مخدر مراجعه کننده به مراکز ترک اعتیاد شهرستان ساری

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی معنویت درمانی مثبت نگر بر خودتاب آوری در پسران مبتلا به اختلال سوءمصرف مواد مخدر انجام شد. روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون به همراه گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه پسران مبتلا به سوءمصرف مواد مخدر مراجعه کننده به مراکز ترک اعتیاد شهرستان ساری در نیمه دوم سال ۱۴۰۳ بود که با نمونه گیری هدفمند، ۲۴ نفر انتخاب و به دو گروه آزمایش (۱۲ نفر) و کنترل (۱۲ نفر) تقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه، مطابق با پروتکل میرمهدی و همکاران (۱۳۹۷) و کمری و فولادچنگ (۱۳۹۵) به صورت گروهی آموزش دید؛ در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزار اندازه گیری شامل پرسشنامه ی خودتاب آوری کلاهنن (۱۹۹۶) بود که اعتبار صوری و محتوایی آن توسط متخصصان تایید و پایایی با ضریب آلفای کرونباخ برابر ۸۶/۰) به دست آمد. در سطح اطمینان ۹۵ درصد (۰۵/۰ = α)، تحلیل کواریانس یک متغیری (آنکوا) نشان داد، معنویت درمانی مثبت نگر به طور معناداری خودتاب آوری را افزایش می دهد. یافته های پژوهش حاضر نشان داد که معنویت درمانی مثبت نگر می تواند به طور معناداری سطح خودتاب آوری پسران مبتلا به اختلال سوءمصرف مواد مخدر را افزایش دهد. با توجه به اینکه مصرف مواد معمولا با ناکارآمدی در تنظیم هیجان، احساس ناامیدی، کاهش حس معنا و ضعف در مقابله با فشارهای روانی همراه است، مداخله های مبتنی بر معنویت و نگاه مثبت گرایانه می توانند منابع درونی فرد را فعال کرده و ظرفیت او برای مواجهه سالم با چالش ها را تقویت کنند.

کلیدواژه ها:

معنویت درمانی مثبت نگر ، خود تاب آوری ، اختلال سوءمصرف مواد مخدر