اثربخشی معنویت درمانی مثبت نگر بر احساس تنهایی در پسران مبتلا به اختلال سوءمصرف مواد مخدر مراجعه کننده به مراکز ترک اعتیاد شهرستان ساری

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی معنویت درمانی مثبت نگر بر احساس تنهایی در پسران مبتلا به اختلال سوءمصرف مواد مخدر انجام شد. روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون به همراه گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه پسران مبتلا به سوءمصرف مواد مخدر مراجعه کننده به مراکز ترک اعتیاد شهرستان ساری در نیمه دوم سال ۱۴۰۳ بود که با نمونه گیری هدفمند، ۲۴ نفر انتخاب و به دو گروه آزمایش (۱۲ نفر) و کنترل (۱۲ نفر) تقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه، مطابق با پروتکل میرمهدی و همکاران (۱۳۹۷) و کمری و فولادچنگ (۱۳۹۵) به صورت گروهی آموزش دید؛ در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزار اندازه گیری شامل پرسشنامه ی احساس تنهایی انجم شعاع و همکاران (۱۳۹۵) بود که اعتبار صوری و محتوایی آن توسط متخصصان تایید و پایایی با ضریب آلفای کرونباخ برابر ۸۹/۰ به دست آمد. در سطح اطمینان ۹۵ درصد (۰۵/۰ = α)، تحلیل کواریانس یک متغیری (آنکوا) نشان داد، معنویت درمانی مثبت نگر به طور معناداری احساس تنهایی را کاهش می دهد. نتایج پژوهش نشان داد معنویت درمانی مثبت نگر به طور معناداری احساس تنهایی پسران مبتلا به سوءمصرف مواد را کاهش می دهد. به نظر می رسد تقویت معنا، امید و ارتباط درونی، موجب افزایش احساس تعلق و کاهش انزوای هیجانی این افراد می شود. با توجه به نقش احساس تنهایی در تداوم مصرف و عود اعتیاد، به کارگیری مداخلات معنوی می تواند به عنوان یک راهبرد مکمل درمانی مفید باشد. در مجموع، توجه به ابعاد معنوی به ارتقای سلامت روان و بهبود مسیر بهبودی این گروه از مراجعان کمک می کند.

کلیدواژه ها:

معنویت درمانی مثبت نگر ، احساس تنهایی ، اختلال سوءمصرف مواد مخدر