بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر تنظیم هیجان، خودکارآمدی و شفقت به خود در افراد دارای اختلال شخصیت مرزی

زمینه و هدف: اختلال شخصیت مرزی با مشکلات قابل توجه در تنظیم هیجان، خودکارآمدی پایین و نقص در شفقت به خود همراه است. هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر تنظیم هیجان، خودکارآمدی و شفقت به خود در افراد دارای اختلال شخصیت مرزی بود. روش: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی افراد دارای اختلال شخصیت مرزی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر شیراز در سال ۱۴۰۳ بودند. از میان آنان ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش تحت ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای طرحواره درمانی قرار گرفت. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس دشواری در تنظیم هیجان، مقیاس خودکارآمدی عمومی و مقیاس شفقت به خود بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که طرحواره درمانی به طور معناداری باعث کاهش نمرات دشواری در تنظیم هیجان (۰.۰۰۱>p) و افزایش خودکارآمدی (۰.۰۰۱>p) و شفقت به خود (۰.۰۰۱>p) در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. اندازه اثر بزرگ بود. نتیجه گیری: طرحواره درمانی می تواند به عنوان یک مداخله موثر برای بهبود تنظیم هیجان، افزایش خودکارآمدی و ارتقای شفقت به خود در افراد دارای اختلال شخصیت مرزی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، تنظیم هیجان ، خودکارآمدی ، شفقت به خود ، اختلال شخصیت مرزی