بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر تاب آوری، تحمل ابهام در افراد دارای نشانه های اختلال دوقطبی نوع یک

زمینه و هدف: اختلال دوقطبی نوع یک با نوسانات خلقی شدید همراه بوده و تاب آوری پایین و تحمل ابهام ضعیف از ویژگی های این بیماران است. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر تاب آوری و تحمل ابهام در افراد دارای نشانه های اختلال دوقطبی نوع یک انجام شد. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل افراد دارای نشانه های اختلال دوقطبی نوع یک مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر شیراز در نیمه دوم سال ۱۴۰۳ بود. از میان آنان ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت طرحواره درمانی قرار گرفت. ابزارها شامل مقیاس تاب آوری کانر-دیویدسون و مقیاس تحمل ابهام بود. داده ها با تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که طرحواره درمانی به طور معناداری تاب آوری را افزایش (۰.۰۰۱>p) و تحمل ابهام را بهبود بخشیده است (۰.۰۰۱>p). اندازه اثر به دست آمده برای هر دو متغیر بزرگ بود. نتیجه گیری: طرحواره درمانی می تواند به عنوان یک مداخله موثر برای افزایش تاب آوری و بهبود تحمل ابهام در افراد با نشانه های اختلال دوقطبی نوع یک به کار رود.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، تاب آوری ، تحمل ابهام ، اختلال دوقطبی نوع یک