اثربخشی طراحی آموزشی مبتنی بر بازی بر راهبردهای یادگیری خودگردان دانش آموزان پایه اول دبستان شهرستان خانمیرزا

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی طراحی آموزشی مبتنی بر بازی بر راهبردهای یادگیری خودگردان دانش آموزان پایه اول دبستان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ انجام شد. پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، نیمه آزمایشی با رویکرد پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر پایه اول ابتدایی شهرستان خانمیرزا به تعداد ۷۵۰ نفر بود، که از بین آنها تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به تصادف در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و گواه گمارده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه راهبردهای یادگیری خودگردان پینتریچ و دیگروت (۱۹۹۰) و طراحی های آموزشی مبتنی بر بازی بود. پرسشنامه طی دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون تکمیل شد و گروه آزمایش نیز طی ۱۵ جلسه ۷۰ دقیقه ای طراحی آموزشی مبتنی بر بازی را دریافت نمودند. داده های به دست آمده با استفاده از تحلیل کوواریانس بررسی شد و نتایج نشان داد، طراحی آموزشی مبتنی بر بازی بر راهبردهای شناختی یادگیری خودگردان (F=۵/۶۹، p=۰/۰۵) و همینطور بر راهبردهای فراشناختی یادگیری خودگردان (F=۳۵/۴۷، p=۰/۰۱) دانش آموزان موثر بوده است و بکارگیری طراحی آموزشی مبتنی بر بازی باعث افزایش میانگین نمرات راهبردهای شناختی و فراشناختی دانش آموزان در پس آزمون شده است. نتیجه اینکه، طراحی آموزشی مبتنی بر بازی توانایی و قابلیت لازم برای بهبود راهبردهای شناختی و فراشناختی یادگیری دانش آموزان را دارد.

کلیدواژه ها:

اثربخشی ، راهبرد یادگیری خودگردان ، طراحی آموزشی مبتنی بر بازی