ارزیابی اثر زوج درمانی گروهی مبتنی بر رویکرد ایماگوتراپی بر تاب آوری افراد در تعارض روابط زناشویی و سبک دلبستگی زوجین متقاضی ترمیم و بهبود روابط زناشویی

هدف از انجام مطالعه حاضر ارزیابی اثر زوج درمانی گروهی مبتنی بر رویکرد ایماگوتراپی روی سبک دلبستگی و میزان تاب آوری زوجین در مواجهه با تعارض روابط زناشویی بود. این تحقیق از نظر هدف کاربردی است و شیوه اجرای آن به صورت نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه کنترل می باشد. کلیه زوجین مراجعه کننده که متقاضی بهبود و ترمیم روابط زناشویی خود بودند جامعه آماری این پژوهش را تشکیل دادند. از میان این افراد ۳۰ زوج با بهره گیری از روش نمونه گیری تصادفی در دسترس گزینش شدند و به طور مساوی در دو گروه ۱۵ زوجی آزمایش و کنترل قرار گرفتند. اطلاعات مورد نیاز پژوهش از طریق روش های میدانی و کتابخانه ای جمع آوری گردید. به منظور سنجش متغیرها پرسشنامه های تعارض روابط زناشویی و سبک دلبستگی زوجین به کار رفت که روایی محتوایی یا صوری آن ها مورد تایید قرار گرفت. همچنین برای بررسی پایایی این ابزارها آزمون آلفای کرونباخ محاسبه گردید که مقدار این ضریب برای پرسشنامه تعارض روابط زناشویی ۸۳/۰ و برای پرسشنامه سبک دلبستگی زوجین ۸۱/۰ به دست آمد. پس از تایید نرمال بودن توزیع داده ها توسط آزمون نرمالیتی کولموگروف اسمیرنوف، تجزیه و تحلیل اطلاعات و بررسی فرضیه ها با استفاده از آزمون های آماری پارامتری T زوجی و T مستقل انجام گرفت. یافته های به دست آمده مشخص کرد که به کارگیری زوج درمانی گروهی مبتنی بر رویکرد ایماگوتراپی نقش مثبتی در ارتقای تاب آوری زوجین هنگام مواجهه با تعارض روابط زناشویی ایفا می کند و باعث بهبود سبک دلبستگی آنان می گردد. در نتیجه می توان بیان کرد که کاربرد رویکرد ایماگوتراپی در جلسات زوج درمانی گروهی راهکاری کارآمد برای تقویت و ترمیم روابط زناشویی به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی گروهی ، رویکرد ایماگوتراپی ، تاب آوری افراد در تعارض روابط زناشویی ، سبک دلبستگی زوجین