مقایسه استحکام ایگو، خودارزشمندی و نارسایی هیجانی در نوجوانان دختر بی سرپرست و عادی

هدف پژوهش حاضر مقایسه استحکام ایگو، خودارزشمندی و نارسایی هیجانی در نوجوانان دختر بی سرپرست و عادی بود. نوع تحقیق از نظر هدف، کاربردی و به لحاظ روش اجرا، توصیفی و از نوع علی-مقایسه ای بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی نوجوانان دختر با سرپرست و بی سرپرست شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود. نمونه گیری تحقیق با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند و داوطلبانه، از مدارس متوسطه دخترانه شهید شرافت و قدس انجام گرفت. با توجه به اینکه تعداد کل نوجوانان بی سرپرست در زمان اجرای پژوهش ۷۰ نفر بود، تمامی آنان به عنوان نمونه انتخاب شدند و به منظور رعایت هم تایی گروه ها در پژوهش های علی–مقایسه ای، ۷۰ نفر از نوجوانان دارای سرپرست نیز به شیوه نمونه گیری هدفمند از مدارس مذکور انتخاب شدند و به سه پرسشنامه نارسایی هیجانی تورنتو ۲۰ (بگبی، پارکر و تیلور، ۱۹۹۴)، پرسشنامه خودارزشمندی کراکر و همکاران (۲۰۰۳) و پرسشنامه سنجش استحکام ایگو (مارکستروم و همکاران، ۱۹۹۷) پاسخ دادند. به منظور تحلیل داده های این پژوهش از شاخص های آمار توصیفی (میانگین و واریانس) و آمار استنباطی (تحلیل واریانس) استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS-۲۲ انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد که بین استحکام ایگو، خودارزشمندی و نارسایی هیجانی (دشواری در تشخیص احساس، دشواری در توصیف احساس و تفکر برون مدار) در نوجوانان دختر بی سرپرست و عادی تفاوت معناداری وجود دارد (۰.۰۵>P) و نوجوانان بی سرپرست نارسایی هیجانی بالاتر و نوجوانان عادی استحکام ایگو و خودارزشمندی بالاتری داشتند.

کلیدواژه ها:

استحکام ایگو ، خودارزشمندی ، نارسایی هیجانی ، نوجوانان دختر بی سرپرست