اثربخشی ذهن آگاهی مبتنی بر کاهش استرس بر معنای زندگی افراد مبتلا به دیابت نوع ۲

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی ذهن آگاهی مبتنی بر کاهش استرس بر معنای زندگی افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ انجام شد. روش پژوهش از نوع کاربردی و نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر تنکابن در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۱۵۰ نفر به روش در دسترس انتخاب شدند و پس از اجرای پرسشنامه معنای زندگی، ۳۰ نفر که نمره پایین تری از میانگین کسب کرده بودند، به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه معنای زندگی استگر و همکاران (۲۰۰۶) بود. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش برنامه ذهن آگاهی مبتنی بر کاهش استرس (کابات زین، ۲۰۰۳) قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری (MANCOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پس از کنترل نمرات پیش آزمون، بین دو گروه در مرحله پس آزمون تفاوت معناداری وجود دارد (۰۰۱/۰>P) و آموزش ذهن آگاهی موجب افزایش معنادار معنای زندگی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ شد. اندازه اثر به دست آمده نیز نشان دهنده تاثیر قابل توجه مداخله بود. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که برنامه ذهن آگاهی مبتنی بر کاهش استرس می تواند به عنوان یک مداخله روان شناختی مکمل در کنار درمان های پزشکی، در ارتقای معنای زندگی و بهبود سازگاری روان شناختی بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ذهن آگاهی مبتنی بر کاهش استرس ، معنای زندگی ، دیابت نوع ۲