تصریح مهمترین داروهای روانپزشکی و روش دارو درمانی

داروهای روانپزشکی سنگ بنای درمان اکثر اختلالات روانپزشکی متوسط تا شدید محسوب می شوند و اغلب در ترکیب با روان درمانی، موثرترین رویکرد را تشکیل می دهند. این داروها عمدتا بر اساس هدف درمانی و سیستم عصبی مورد هدف، دسته بندی می شوند. داروهای ضدافسردگی (از جمله مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، مهارکننده های بازجذب سروتونین-نوراپینفرین (SNRIs) و ضدافسردگی های سه حلقه ای) با تعدیل سطوح انتقال دهنده های عصبی مانند سروتونین و نوراپینفرین، در درمان افسردگی، اضطراب و برخی اختلالات دیگر به کار می روند. داروهای ضدروان پریشی (نسل اول و دوم) مانند آریپیپرازول که عمدتا با مهار گیرنده دوپامینی عمل می کنند، برای درمان اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی و سایکوز کاربرد دارند. تثبیت کننده های خلق مانند لیتیوم و برخی ضدتشنج ها مانند لاموتریژین، برای درمان و پیشگیری از دوره های شیدایی و افسردگی در اختلال دوقطبی استفاده می شوند. داروهای ضداضطراب (مانند بنزودیازپین ها که میتوان به زاناکس آلپرازولام اشاره کرد، بتابلاکرها مانند پروپرانولول و آگونیست های جزئی رسپتور سروتونین مانند بوسپیرون) نیز هر کدام با مکانیسم های خاص، به کاهش سریع یا بلندمدت علائم اضطرابی کمک می کنند.

کلیدواژه ها:

دارو ، ضدافسردگی ، اضطراب ، اسکیزوفرنی ، سروتونین