رابطه بین امید به زندگی و معنای زندگی با کیفیت زندگی بیماران قلبی-عروقی

بیماری های قلبی–عروقی از مهم ترین علل مرگ ومیر و افت کیفیت زندگی در جهان به شمار می روند و شواهد نشان می دهد که عوامل روان شناختی نقش مهمی در سازگاری بیماران و بهبود پیامدهای درمانی آنان دارند. هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه بین امید به زندگی و معنای زندگی با کیفیت زندگی بیماران مبتلا به بیماری های قلبی–عروقی بود. این مطالعه با روش توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل بیماران قلبی مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر لاهیجان بود و ۱۵۰ نفر از آنان به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی، پرسشنامه امید به زندگی اشنایدر و همکاران (۱۹۹۱) و مقیاس معنای زندگی استگر و همکاران (۲۰۰۶) بود. داده ها با استفاده از شاخص های آمار توصیفی و آزمون همبستگی پیرسون تحلیل شد. یافته ها نشان داد که امید به زندگی با کیفیت زندگی رابطه مثبت و معناداری دارد (۵۲/۰=r). همچنین بین معنای زندگی و کیفیت زندگی نیز رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد (۶۲/۰=r). افزون بر این، امید به زندگی و معنای زندگی با یکدیگر همبستگی مثبت داشتند (۴۶/۰=r). این نتایج بیانگر آن است که بیماران دارای سطوح بالاتر امید و معنا، کیفیت زندگی مطلوب تری را تجربه می کنند. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که امید به زندگی و معنای زندگی از مولفه های مهم و تاثیرگذار در وضعیت روان شناختی بیماران قلبی–عروقی هستند و توجه به آن ها در طراحی مداخلات درمانی می تواند به ارتقای کیفیت زندگی و بهبود سازگاری بیماران کمک کند.

کلیدواژه ها:

امیدبه زندگی ، معنای زندگی ، کیفیت زندگی ، بیماران قلبی-عروقی