رابطه خودارزشمندی و خودنظم دهی هیجانی با عدم سلامت روان زنان کارمند

با توجه به فشارهای چندگانه نقش و نااطمینانی های شغلی در بخش خصوصی، پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه خودارزشمندی و خودنظم دهی هیجانی با عدم سلامت روان (ناراحتی روان شناختی) در میان زنان کارمند انجام شد. این مطالعه توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل زنان کارمند شاغل در بخش خصوصی شهر قزوین در مرداد ۱۴۰۴ بود. نمونه ای به حجم ۱۷۳ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و پرسشنامه ها به صورت آنلاین تکمیل شد. ابزارها شامل مقیاس عزت نفس روزنبرگ (RSES)، پرسشنامه خودنظم دهی هیجان، و پرسشنامه سلامت عمومی GHQ-۲۸ بود. نمره بالاتر در GHQ-۲۸ نشان دهنده عدم سلامت روان بیشتر است. داده ها با SPSS و با استفاده از آمار توصیفی و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شد. بین خودارزشمندی و عدم سلامت روان رابطه منفی و معنادار مشاهده شد (r = -۰.۴۹, p < ۰.۰۱)؛ همچنین خودنظم دهی هیجانی با عدم سلامت روان رابطه منفی و معنادار داشت (r = -۰.۵۶, p < ۰.۰۱). افزون بر این، خودارزشمندی با خودنظم دهی هیجانی رابطه ای مثبت و معنادار نشان داد. نشان می دهد خودارزشمندی و خودنظم دهی هیجانی به عنوان منابع روان شناختی محافظت کننده، با کاهش ناراحتی روان شناختی در زنان کارمند بخش خصوصی همراه اند. تقویت این مولفه ها می تواند در طراحی مداخلات آموزشی و سازمانی برای ارتقای سلامت روان زنان شاغل مدنظر قرار گیرد. محدودیت هایی مانند نمونه گیری در دسترس و اتکای صرف بر ابزارهای خودگزارشی تعمیم پذیری نتایج را محدود می کند؛ پیشنهاد می شود در پژوهش های آینده از طرح های طولی و نمونه گیری تصادفی استفاده و نقش متغیرهای میانجی/تعدیل گر بررسی شود.

کلیدواژه ها:

خودارزشمندی ، خودنظم دهی هیجانی ، عدم سلامت روان