رابطه خودشفقتی و خوش بینی با اهمال کاری تحصیلی دانشجویان دختر

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه خودشفقتی و خوش بینی با اهمال کاری تحصیلی در میان دانشجویان دختر مقطع کارشناسی انجام شد. اهمال کاری تحصیلی از چالش های مهم دوران دانشگاهی است که پیامدهایی همچون کاهش عملکرد تحصیلی، افزایش استرس و تضعیف سلامت روان را به دنبال دارد. از سوی دیگر، خودشفقتی به عنوان رویکردی مهربانانه و غیرقضاوت گر نسبت به خود در مواجهه با ناکامی ها، و خوش بینی به عنوان انتظار پیامدهای مثبت در آینده، می توانند نقش مهمی در کاهش رفتارهای تعویقی ایفا کنند. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانشجویان دختر کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد چالوس در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۱۶۲ نفر به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه خودشفقتی نف، آزمون جهت گیری زندگی نسخه بازنگری شده و پرسشنامه اهمال کاری تحصیلی سولومون و راثبلوم بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شد. نتایج نشان داد بین خودشفقتی و اهمال کاری تحصیلی رابطه منفی و معنادار وجود دارد (r = -۰.۴۱, p < ۰.۰۵). همچنین خوش بینی نیز رابطه منفی و معناداری با اهمال کاری تحصیلی داشت (r = -۰.۳۵, p < ۰.۰۵). این یافته ها نشان می دهد که افزایش خودشفقتی و خوش بینی می تواند در کاهش اهمال کاری تحصیلی موثر باشد. بر اساس نتایج، توجه به مداخلاتی که بر تقویت تنظیم هیجان، بازنگری شناختی و نگرش خوش بینانه تمرکز دارند، می تواند در کاهش رفتارهای تعویقی دانشجویان مفید واقع شود.

کلیدواژه ها:

خودشفقتی ، خوش بینی ، اهمال کاری تحصیلی