پیش بینی خودگسستگی بر اساس تمایزیافتگی خود و هیجان خواهی در نوجوانان دارای نشانه های نوموفوبیا

هدف از انجام پژوهش حاضر پیش بینی خودگسستگی بر اساس تمایزیافتگی خود و هیجان خواهی در نوجوانان دارای نشانه های نوموفوبیا بود. جامعه آماری شامل نوجوانان دختر و پسر مشغول به تحصیل در مدارس متوسطه شهر شیراز در سال ۱۴۰۵ بود و ۲۸۰ نفر از این افراد به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار اندازه گیری پژوهش شامل پرسشنامه نوموفوبیا یلدریم و کوریا، مقیاس خودگسستگی سامانی و صادق زاده، پرسشنامه تمایزیافتگی خود اسکورون و فرلندر و مقیاس هیجان خواهی آرنت بود. داده ها با آزمون رگرسیون چندگانه همزمان تجزیه و تحلیل شد. یافته ها نشان داد که تمایزیافتگی خود و هیجان خواهی به طور هم زمان ۴۸ درصد از واریانس خودگسستگی نوجوانان دارای نشانه های نوموفوبیا را تبیین می کنند. همچنین طبق نتایج بدست آمده، تمایزیافتگی خود به طور منفی و معنادار؛ و هیجان خواهی به طور مثبت و معنادار خودگسستگی را پیش بینی می کنند (۰۵/۰p≤). این نتایج دلالت بر نقش سازه های درون فردی و گرایش های رفتاری در تبیین خودگسستگی میان نوجوانان دارای نشانه های نوموفوبیا دارند و بر اهمیت درک همزمان سازه های تنظیم هیجانی و تمایزیافتگی برای توضیح الگوهای وابستگی فناورانه تاکید می کنند.

کلیدواژه ها:

نوموفوبیا ، خودگسستگی ، تمایزیافتگی خود ، هیجان خواهی