تحلیل و بررسی میزان اثر بخشی دارو درمانی روان پویشی کوتاه مدت و درمان هیجان مدار در درمان افسردگی، اضطراب، افکار خودکشی تاب آوری و خودکارآمدی زنان مطلقه

مداخلات افکار خودکشی یکی از مهمترین شاخص های آسیب پذیری روان شناختی در افراد مبتلا به اختلالات خلقی و اضطرابی و نیز گروه های اجتماعی در معرض فشارهای روانی است. موضوع این مقاله بررسی اثر بخشی مداخلات روان شناختی مختلف بر کاهش افکار خودکشی و متغیرهای مرتبط با سلامت روان است. هدف، پژوهش مقایسه و تبیین میزان اثر بخشی رویکردهای درمانی از جمله درمان دارو درمانی روان پویشی کوتاه مدت و درمان هیجان مدار در کاهش افکار خودکشی، بهبود تنظیم هیجان، کاهش نشانه های افسردگی و ارتقای بهزیستی روان شناختی می باشد. روش تحقیق به صورت مرور نظام مند و فراتحلیل مطالعات داخلی و خارجی انجام شد؛ بدین منظور مقالات منتشر شده در پایگاه های معتبر علمی که به بررسی روان شناختی و پیامدهای مرتبط با افکار خودکشی، تاب آوری و خودکارآمدی پرداخته بودند مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها و دستاوردهای مقاله نشان داد که مداخلات روان شناختی به ویژه درمان های هیجان مدار اثربخشی معناداری در کاهش اضطراب، افکار خودکشی و نشانه های افسردگی داشته و روان درمانی پویشی کوتاه مدت نیز نقش موثری در افزایش دسترسی به خدمات درمانی و ارتقای خودکارآمدی و تاب آوری ایفا می کنند. دارو درمانی نقش تکمیلی داشته و به کاهش سریع علائم روان شناختی کمک نموده ولی بدون هم زمانی با مداخلات روان درمانی اثرات پایدار بر تاب آوری، خودکارآمدی و عملکرد رابطه ای ایجاد نمی کند. لذا استفاده هدفمند از رویکردهای ترکیبی یا مکمل که عناصر ISTDP، EFT و دارو درمانی را یکپارچه کنند می تواند اثربخشی درمان را افزایش داده و پیامدهای طولانی مدت مثبت تری ایجاد کند.

کلیدواژه ها:

دارو درمانی ، روان پویشی کوتاه مدت ، درمان هیجان مدار ، افسردگی ، اضطراب ، افکار خودکشی ، تاب آوری ، خودکارآمدی