بررسی نقش احساس تعلق به مدرسه در سلامت روان دانش آموزان

سلامت روان دانش آموزان یکی از مولفه های حیاتی در پیشرفت تحصیلی و اجتماعی آنهاست و تحت تاثیر عوامل روانی و اجتماعی مختلف قرار دارد. یکی از این عوامل، احساس تعلق به مدرسه است که می تواند موجب افزایش رضایت تحصیلی، انگیزه و عملکرد اجتماعی شود. هدف این پژوهش بررسی نقش احساس تعلق به مدرسه و فعالیت ها و مشارکت اجتماعی در پیش بینی سلامت روان دانش آموزان پایه های هفتم تا نهم بود. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی و همبستگی بود و داده ها از طریق پرسشنامه استاندارد جمع آوری شد. جامعه آماری شامل ۸۴ دانش آموز بود و تحلیل داده ها با آزمون های تک نمونه ای، ANOVA، t و رگرسیون چندگانه انجام شد. نتایج نشان داد که بیشتر دانش آموزان احساس تعلق مثبت به مدرسه و مشارکت فعال در فعالیت های اجتماعی دارند. آزمون ANOVA نشان داد که برخی گویه ها مانند رفتار محترمانه بزرگ ترها و حمایت معلمان با پایه تحصیلی تفاوت معناداری دارند اما بسیاری از جنبه های احساس تعلق بدون تفاوت معنادار میان پایه ها بود. رگرسیون چندگانه نیز نشان داد که مشارکت اجتماعی بیشترین تاثیر را بر سلامت روان دانش آموزان دارد (= ۰.۵۰۹ > ۰.۰۰۰)، در حالی که احساس تعلق تاثیر مثبت ولی غیر معنادار داشت. این یافته ها با مطالعات پیشین هم راستا است که نقش مشارکت فعال و فرصت های اجتماعی در بهبود سلامت روان دانش آموزان را تایید می کنند. بنابراین برنامه ریزی مدرسه برای افزایش فعالیت های مشارکتی و ایجاد محیط حمایتی می تواند به ارتقای سلامت روان و انگیزه تحصیلی دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

احساس تعلق ، مشارکت اجتماعی ، سلامت روان دانش آموزان ، مدرسه