بررسی مشکلات آموزشی دانش آموزان با نیازهای ویژه

آموزش دانش آموزان استثنایی به عنوان یکی از ارکان تحقق عدالت آموزشی نیازمند رویکردی علمی، انسان محور و مبتنی بر تفاوت های فردی است. نتایج نشان می دهد که عدم تناسب برنامه های درسی، کمبود نیروی انسانی متخصص، ضعف زیرساخت های فیزیکی و آموزشی، نگرش های منفی اجتماعی و استفاده محدود از فناوری های کمک آموزشی از مهم ترین عوامل کاهش کیفیت آموزش دانش آموزان با نیازهای ویژه هستند. در مقابل، به کارگیری روش های نوین تدریس، آموزش چندحسی، بهره گیری هدفمند از فناوری های نوین و ایجاد محیط آموزشی حمایتگر و فراگیر، می تواند نقش موثری در ارتقای یادگیری، افزایش انگیزه تحصیلی و تقویت مشارکت اجتماعی این دانش آموزان ایفا کند. این مقاله با هدف بررسی مفهوم دانش آموزان استثنایی، شناسایی چالش های آموزشی آنان و تحلیل نقش روش های نوین تدریس، فناوری آموزشی و محیط یادگیری در بهبود فرآیند با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع معتبر داخلی و خارجی، به بررسی موانع ساختاری، محتوایی و نگرشی در نظام آموزش ویژه پرداخته است. یافته های این مقاله بر ضرورت بازنگری در سیاست های آموزشی، توانمندسازی معلمان و توسعه آموزش فراگیر به عنوان راهبردی پایدار برای پاسخ گویی به نیازهای متنوع دانش آموزان استثنایی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش دانش آموزان استثنایی ، عدالت آموزشی ، روش های نوین تدریس ، فناوری های کمک آموزشی ، توانمندسازی معلمان