نقش احساس تنهایی دیجیتال در پیش بینی رضایت زناشویی در زوجین ساکن مناطق مرکزی تهران

تحولات سریع در فناوری های ارتباطی و گسترش تعاملات مجازی شکل تازه ای از احساس تنهایی را در میان افراد ایجاد کرده است که می توان آن را تنهایی دیجیتال نامید؛ نوعی انزوای عاطفی ناشی از حضور فیزیکی در بسترهای ارتباطی مجازی و غیاب پیوندهای واقعی و معنادار. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش احساس تنهایی دیجیتال در پیش بینی رضایت زناشویی در زوجین ساکن مناطق مرکزی شهر تهران و با در نظر گرفتن نقش میانجی استفاده از فناوری در ارتباط زناشویی و احساس نزدیکی عاطفی انجام شد. روش پژوهش توصیفی همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین ساکن مناطق مرکزی تهران در سال ۱۴۰۴ بود که نمونه ای به حجم ۳۸۴ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه احساس تنهایی دیجیتال (تدوین شده در این پژوهش)، مقیاس رضایت زناشویی انریچ، مقیاس احساس نزدیکی عاطفی و پرسشنامه استفاده از فناوری در ارتباط زناشویی بود. یافته ها نشان دادند که احساس تنهایی دیجیتال رابطه منفی و معناداری با رضایت زناشویی دارد و این رابطه از طریق دو متغیر میانجی استفاده از فناوری در ارتباط زناشویی و احساس نزدیکی عاطفی تعدیل می شود. نتایج مدل یابی معادلات ساختاری نشان داد که مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار است. بر این اساس می توان گفت که در عصر دیجیتال نحوه استفاده زوجین از فناوری های ارتباطی نقش تعیین کننده ای در تجربه نزدیکی عاطفی و رضایت از رابطه زناشویی دارد. یافته های این پژوهش می تواند در تدوین برنامه های مداخلهای روان شناختی برای ارتقای کیفیت روابط زناشویی و کاهش تنهایی دیجیتال در زوجین مورد استفاده قرار گیرد. در مجموع پژوهش حاضر نشان داد که تنهایی دیجیتال پدیده ای واقعی، پیچیده و چندبعدی است که بر جنبه های عاطفی و رضایتی روابط زناشویی تاثیر مستقیم و غیرمستقیم دارد. این پدیده محصول جهان معاصر است که در آن نزدیکی فیزیکی لزوما به معنای نزدیکی روانی نیست. نوآوری پژوهش در تعریف این مفهوم و مدل سازی روابط آن با استفاده از متغیرهای میانجی افق جدیدی در فهم روابط انسانی در عصر فناوری می گشاید.

کلیدواژه ها:

احساس تنهایی دیجیتال ، رضایت زناشویی ، استفاده از فناوری در ارتباط زناشویی ، نزدیکی عاطفی ، مدل میانجی گری