بررسی اثر بخشی درمان مبتنی بر شفقت بر خودانتقادی افراد مبتلا به اختلال دوقطبی

هدف پژوهش حاضر اثر بخشی درمان مبتنی بر شفقت بر خودانتقادی افراد با اختلال دوقطبی بود. روش پژوهش نیمه تجربی با پیش آزمون-پس آزمون و گروه گواه و جامعه آماری افراد مبتلا به اختلال دوقطبی در شهر اصفهان که به روش نمونه گیری در دسترس ۳۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) تقسیم شدند و سپس درمان مبتنی بر شفقت در ۸ جلسه هر جلسه ۹۰ دقیقه به مدت دو ماه و نیم برای گروه آزمایش اجرا شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه خودانتقادی توماس و زوروف (۲۰۰۴) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها تحلیل کواریانس چند متغیره استفاده شد. درمان مبتنی بر شفقت بر کاهش خودانتقادی درونی شده (Eta=۰.۱۷) و خودانتقادی مقایسه ای (Eta=۰.۱۷) افراد با اختلال دوقطبی تاثیر معناداری داشت (P<۰.۰۵). بنابراین می توان از درمان مبتنی بر شفقت با هدف کاهش خودانتقادی در مراکز درمانی و بواسطه درمانگران استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر شفقت ، خودانتقادی ، اختلال دوقطبی