بررسی نقش باورهای مذهبی در ارتقای «تاب آوری» و «رضایت زناشویی» زوجین ایرانی در مواجهه با فشارهای روانی

خانواده به عنوان بنیادی ترین نهاد اجتماعی، همواره در معرض فشارهای روانی و تنش های محیطی گوناگونی قرار دارد که می تواند کیفیت روابط و رضایت زناشویی را به شدت مخدوش سازد. پژوهش حاضر با رویکردی مروری-تحلیلی، با هدف واکاوی نقش باورهای مذهبی در ارتقای تاب آوری و صیانت از رضایت زناشویی زوجین ایرانی در شرایط بحران و فشار روانی سامان یافته است. یافته های این مطالعه نشان می دهد که باورهای اصیل مذهبی با شکل دهی به یک «نظام معناساز منسجم»، به زوجین یاری می رساند تا رویدادهای تنش زا را نه به عنوان بن بست، بلکه به مثابه آزمون های الهی و بستری برای بالندگی ارزیابی کنند. بر اساس شواهد، مولفه هایی نظیر توکل، صبر و دعامحوری، با تعدیل سوگیری های شناختی منفی نگرانه و ارتقای سطح حمایت اجتماعی درک شده، ظرفیت تاب آوری روانی را به طور معناداری افزایش می دهند. در بافتار جامعه ایرانی-اسلامی، مذهب فراتر از یک راهبرد مقابله ای فردی، به مثابه یک «حلقه اتصال عاطفی و اجتماعی» عمل نموده و مولفه هایی چون تعهد، گذشت و همدلی را در روابط زناشویی تسهیل می نماید. در نتیجه، بهره گیری از مداخلات زوج درمانی مبتنی بر رویکرد معنوی و یکپارچه سازی آموزه های توحیدی با فنون روان شناختی، راهبردی کارآمد در پیشگیری از تعارضات خانوادگی و ارتقای کیفیت زندگی زوجین در مواجهه با تلاطم های زندگی به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

رضایت زناشویی ، تاب آوری روانی ، باورهای مذهبی ، فشارهای روانی ، زوج درمانی معنوی ، خانواده ایرانی-اسلامی