بررسی نقش تعدیل گر «سبک زندگی اسلامی» در رابطه میان استفاده از شبکه های اجتماعی و «تعهد زناشویی» زوجین

خانواده به عنوان بنیادین ترین واحد سازنده جامعه، همواره تحت تاثیر دگرگونی های فرهنگی و فناوری قرار داشته است. در دهه های اخیر، بسط روزافزون شبکه های اجتماعی مجازی، چالش های بی سابقه ای را برای انسجام خانواده و به ویژه «تعهد زناشویی» به همراه داشته است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش تعدیل گر سبک زندگی اسلامی در کاهش پیامدهای آسیب زای استفاده مفرط از فضای مجازی بر پیمان زناشویی انجام پذیرفته است. این مطالعه با رویکرد توصیفی-تحلیلی و بهره گیری از روش کتابخانه ای، به واکاوی متون روان شناختی و منابع اصیل اسلامی پرداخته است. یافته ها حاکی از آن است که استفاده مدیریت نشده از شبکه های اجتماعی، از طریق شکل دهی به مقایسه های مخرب، تسهیل روابط فرازناشویی و کاهش تعاملات کلامی، ابعاد عاطفی، شناختی و اخلاقی تعهد زوجین را با خطر مواجه می سازد. با این وجود، متغیر «سبک زندگی اسلامی» با ارائه مولفه هایی نظیر «حیا و عفت»، «قناعت و پرهیز از تجمل گرایی»، «اولویت بخشی به حریم خانواده» و «خودکنترلی درونی (تقوا)»، به مثابه یک عامل تعدیل کننده و سپر حفاظتی عمل می کند. درونی سازی این الگوی زیستی سبب می شود تا اثرات سوء فضای مجازی بر روابط زوجین به حداقل رسیده و وفاداری زناشویی در برابر محرک های آسیب زای محیطی حفظ گردد. در نتیجه، ترویج و نهادینه سازی سبک زندگی اسلامی فراتر از یک رویکرد اعتقادی، یک ضرورت روان شناختی جهت صیانت از پایداری خانواده در عصر ارتباطات دیجیتال به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

تعهد زناشویی ، شبکه های اجتماعی ، فضای مجازی ، سبک زندگی اسلامی ، انسجام خانواده ، روان شناسی اسلامی