نحوه بهره گیری معصومان از روش و آموزه های فلسفی در اعتقادات دینی (با تاکید بر مبدا و معاد)

این پژوهش با هدف واکاوی روش شناختی کاربست آموزه های فلسفی و استدلالی در مکتب اعتقادی معصومان (ع) سامان یافته است. برخلاف رویکردهای رایج که غالبا بر «چرایی» استفاده از عقل متمرکز بوده اند، این مقاله به بررسی «چگونگی» و تکنیک های منطقی اهل بیت (ع) در مواجهه با مسائل اعتقادی می پردازد. روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی بوده و با استناد به منابع روایی و کلامی نشان می دهد که پیشوایان دین، متناسب با سطح ادراک مخاطبان، از تاکتیک های متنوعی بهره برده اند. یافته های پژوهش حاکی از آن است که معصومان (ع) با استفاده از صورت بندی های قیاسی، برهان خلف، روش سبر و تقسیم، دیالکتیک پرسشگرانه و تمثیل های عقلی، ساختار استدلالی مستحکمی را بنا نهاده اند. این روش ها نه تنها از تکلفات اصطلاح شناختی فلسفه یونان مبراست، بلکه با زبانی فطری و منطقی روشن، پیچیده ترین مفاهیم الهیاتی را تبیین می کند.

کلیدواژه ها:

روش شناسی ، استدلال عقلی ، معصومان (ع) ، منطق ، دیالکتیک ، مبدا و معاد