مسئولیت مدنی ناشی از نقض حریم خصوصی در فضای مجازی

با گسترش فناوری های اطلاعاتی و ارتباطی، فضای مجازی به بستری برای تعاملات گسترده اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی تبدیل شده است؛ اما در کنار فرصت های فراوان، تهدیدهای جاری نسبت به حریم خصوصی کاربران نیز پدید آمده است. افشای داده ها، دسترسی غیرمجاز و انتشار اطلاعات شخصی بدون رضایت از مهم ترین مصادیق نقض حریم خصوصی در این فضا به شمار می روند. پرسش اصلی پژوهش حاضر آن است که در نظام حقوقی ایران، چه مبنایی برای تحقق مسئولیت مدنی در قبال چنین اعمالی وجود دارد و چه ساز و کارهایی برای جبران خسارت پیش بینی شده است. این تحقیق با روش تحلیلی-توصیفی و با بررسی اسناد قانونی مانند قانون مدنی، قانون مسئولیت مدنی و قانون جرایم رایانه ای به این نتیجه می رسد که هرچند قواعد عام جبران خسارت قابلیت اعمال در فضای مجازی را دارند، اما به دلیل ماهیت خاص داده های شخصی و دشواری احراز تقصیر و رابطه سببیت، وجود قانون خاص حمایت از داده ها ضروری است. در نهایت پژوهش بر لزوم تدوین مقررات جامع حمایت از حریم خصوصی و ایجاد نهاد نظارتی مستقل برای تضمین اجرای موثر حقوق کاربران تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

مسئولیت مدنی ، حریم خصوصی ، داده های شخصی ، فضای مجازی ، قانون جرایم رایانه ای