نقد و بررسی دیدگاه تئودور نولدکه در باره پدیده ای وحی در قرآن کریم

پدیده وحی به عنوان بنیاد معرفتی اسلام همواره مورد توجه اندیشمندان مسلمان و غیر مسلمان بوده است با گسترش مطالعات شرق شناسی در قرن نوزدهم رویکردهای جدیدی مبتنی بر روش تاریخی انتقادی و پیش فرضهای طبیعت گرایانه پدید آمد. تئودور نولدکه خاورشناس برجسته، آلمانی در اثر معروف خود تاریخ قرآن (Geschichte des Qoran)، وحی قرآنی را نه ارتباطی فراطبیعی میان خداوند و پیامبر اسلام (ص) بلکه تجربه ای انسانی وابسته به شرایط روانی و تاریخی پیامبر تفسیر کرد و از این رو، ماهیت الهی آن را انکار نمود. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و بر پایه تحلیل محتوای آثار نولدکه ابتدا دیدگاه او درباره وحی را به صورت منسجم و مستند تبیین می کند و سپس آن را با شواهد تاریخی داده های درون متنی قرآن و مبانی کلام اسلامی مورد نقد قرار می دهد. یافته ها نشان می دهد که نظریه نولدکه علاوه بر ناسازگاری با باورهای اسلامی از چالش های روش شناختی مانند پیش فرض های فلسفی از پیش تعیین شده، برخورد گزینشی با منابع و فرافکنی مفاهیم مدرن بر صدر اسلام رنج می برد. این تحقیق به دنبال ارائه تحلیلی علمی و روشمند برای تبیین دقیق تر ماهیت وحی در اندیشه اسلامی و پاسخ مستدل به دیدگاه های شرق شناسانه است.

کلیدواژه ها:

وحی ، تئودور نولدکه ، قرآن کریم ، شرق شناسی ، روش تاریخی انتقاد