تحلیل و بررسی دیدگاه دکتر امیرعلی لطفی پیرامون مرجعیت علمی قرآن در دانش مدیریت

این مقاله به تحلیل و واکاوی عمیق چارچوب نظری و روش شناختی حجت الاسلام والمسلمین دکتر امیرعلی لطفی در باب مرجعیت علمی قرآن کریم برای دانش مدیریت می پردازد. در سال های اخیر همزمان با رشد گفتمان مدیریت اسلامی، پرسش از چگونگی تعامل روشمند میان متن وحیانی و یک دانش مدرن و تجربی مانند مدیریت به یکی از دغدغه های اصلی محققان این حوزه تبدیل شده است. دکتر لطفی در مصاحبه ای تفصیلی پاسخی ساختارمند و آکادمیک به این پرسش ارائه می دهد که از کلی گویی های رایج فاصله گرفته و تلاش می کند مدلی عملیاتی برای این تعامل ترسیم نماید. این نوشتار با ارجاع دقیق به متن مصاحبه ابتدا به تبیین ضرورت و معنای قید علمی در این بحث می پردازد، سپس استدلال محوری ایشان یعنی برتری انسان شناسی جامع قرآن بر نگاه ناقص و تکاملی دانش مدیریت غربی به عنوان نقطه عزیمت مرجعیت قرآن، به تفصیل شرح داده می شود. در ادامه سه مبنای بنیادین این مرجعیت؛ جاودانگی، جامعیت و هدایتگری و دو روش کلیدی بهره برداری؛ استنطاق و استخراج مورد واکاوی قرار می گیرند. در سراسر مقاله ضمن تشریح دقیق دیدگاه های ایشان، تحلیل ها و نقدهای روش شناختی و معرفت شناختی مرتبط نیز به صورت مندرج در متن ارائه شده تا ابعاد مختلف این نظریه روشن تر گردد.

کلیدواژه ها:

مرجعیت علمی قرآن ، مدیریت اسلامی ، دکتر امیرعلی لطفی ، انسان شناسی ، استنطاق ، استخراج ، روش شناسی