بررسی رابطه خودکارآمدی تحصیلی با عزت نفس در دانشجویان با نقش میانجی انگیزش پیشرفت

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و عزت نفس در دانشجویان با نقش میانجی انگیزش پیشرفت است. این مطالعه به روش توصیفی همبستگی و با رویکرد مدل یابی روابط غیرمستقیم انجام شده است. در سال های اخیر توجه به متغیرهای روانشناختی مرتبط با عملکرد تحصیلی افزایش یافته و نقش سازه هایی مانند خودکارآمدی تحصیلی، عزت نفس و انگیزش پیشرفت در موفقیت دانشگاهی مورد تاکید قرار گرفته است. خودکارآمدی تحصیلی به عنوان باور فرد نسبت به توانایی انجام موفقیت آمیز تکالیف آموزشی، یکی از مهم ترین عوامل شناختی در پیش بینی عملکرد تحصیلی محسوب می شود. عزت نفس نیز به عنوان ارزیابی کلی فرد از ارزشمندی، خود نقش اساسی در سلامت روان و کیفیت زندگی دانشجویان دارد. در این میان انگیزش پیشرفت به عنوان یک متغیر انگیزشی می تواند نقش واسطه ای در رابطه بین خودکارآمدی و عزت نفس ایفا کند و شدت این ارتباط را افزایش دهد. نتایج حاصل از مرور ادبیات نشان می دهد که افزایش خودکارآمدی تحصیلی می تواند موجب ارتقای انگیزش پیشرفت و در نهایت افزایش عزت نفس در دانشجویان شود. در نتیجه، تقویت باورهای خودکارآمدی و ارتقای انگیزش پیشرفت می تواند نقش مهمی در بهبود وضعیت روان شناختی و تحصیلی دانشجویان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی تحصیلی ، عزت نفس ، انگیزش پیشرفت ، دانشجویان ، عملکرد تحصیلی