رابطه بین سبکهای دلبستگی و رضایت از زندگی در دانشجویان دختر و پسر شهر شیراز

پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه سبک های دلبستگی و رضایت از زندگی در دانشجویان دانشگاه های شهر شیراز انجام شد. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش توصیفی از نوع تحلیلی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان دختر و پسر بود که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، داده ها گردآوری شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک های دلبستگی بزرگسال (ECR) و مقیاس رضایت از زندگی (SWLS) بود. داده ها با استفاده از آزمون های آماری توصیفی و استنباطی همبستگی پیرسون و رگرسیون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که بین سبک دلبستگی ایمن و رضایت از زندگی رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد. در مقابل، سبک های دلبستگی ناایمن شامل دلبستگی اجتنابی و دلبستگی اضطرابی رابطه ای منفی و معنادار با رضایت از زندگی دانشجویان نشان دادند. نتایج حاصل از این پژوهش تبیین کننده اهمیت الگوهای دلبستگی در پیش بینی بهزیستی روان شناختی دانشجویان است. بر این اساس دلبستگی ایمن به عنوان یک عامل محافظت کننده در افزایش رضایت از زندگی عمل می کند، در حالی که سبک های ناایمن زمینه را برای کاهش آن فراهم می سازند. این یافته ها بر ضرورت اجرای برنامه های مشاوره و مداخلات پیشگیرانه مبتنی بر نظریه دلبستگی در مراکز مشاوره دانشگاهی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

سبک های دلبستگی ، رضایت از زندگی ، دانشجویان ، سلامت روان ، دلبستگی ایمن