نقش شفقت به خود و ناگویی هیجانی مادران در پیش بینی اضطراب جدایی و افسردگی کودکان دبستانی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش شفقت به خود و ناگویی هیجانی مادران در پیش بینی اضطراب جدایی و افسردگی کودکان دبستانی بود. این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی و به روش تحلیل رگرسیون انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه مادران و کودکان دبستانی ۷ تا ۱۱ سال شهر اصفهان در سال تحصیلی مربوطه بود که بر اساس روش نمونه گیری در دسترس نمونه ای متشکل از مادران و فرزندان آنها انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس شفقت به خود، مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو (-۲۰TAS)، مقیاس اضطراب جدایی کودکان و پرسشنامه افسردگی کودکان بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که شفقت به خود مادران رابطه منفی و معناداری با اضطراب جدایی و افسردگی کودکان دارد، در حالی که ناگویی هیجانی مادران رابطه مثبت و معناداری با این دو متغیر نشان داد. به عبارت دیگر شفقت به خود به عنوان عامل محافظتی و ناگویی هیجانی به عنوان عامل خطر در سلامت روان کودکان ایفای کنند. یافته های این پژوهش بر اهمیت توجه به ویژگی های هیجانی مادران در پیشگیری و مداخلات روان شناختی کودکان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

شفقت به خود ، مادران ، ناگویی هیجانی ، اضطراب جدایی ، کودکان ، افسردگی کودکان ، سلامت روان کودکان