شناسایی بازدارنده های استقرار مدیریت منابع انسانی مبتنی بر هوش مصنوعی در نظام آموزش عالی ایران: مطالعه ای فراترکیب

پژوهش حاضر با هدف شناسایی و دسته بندی نظام مند بازدارنده های استقرار مدیریت منابع انسانی مبتنی بر هوش مصنوعی در نظام آموزش عالی ایران و ارائه مدل مفهومی بومی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت کیفی و در زمره پژوهش های فراترکیب است. جامعه مورد مطالعه شامل ۷۰ سند منتشر شده در پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی و خارجی در بازه زمانی ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۶ بود که با استفاده از کلیدواژه های تعریف شده جستجو شدند و از میان آنها ۲۱ مقاله مرتبط با معیارهای پذیرش انتخاب گردید. تحلیل یافته ها منجر به استخراج ۱۵۹ کد اولیه، ۳۳ مفهوم و در نهایت ۱۲ مقوله اصلی بازدارنده گردید که عبارت از بازدارنده پارادوکس های راهبردی و سیاست گذاری، بازدارنده توانمندسازی و توسعه، بازدارنده فرایند جذب و گزینش، بازدارنده حکمرانی الگوریتمی در تصمیم گیری، بازدارنده فرهنگی و انسانی، بازدارنده مدیریتی و برنامه ریزی، بازدارنده قانونی و حقوق بنیادین، بازدارنده اطلاعاتی ارتباطی، بازدارنده آموزشی-مهارتی، بازدارنده پژوهشی و دانشی، بازدارنده فناورانه و اقتصادی و بازدارنده امنیتی و حریم خصوصی می باشد. استقرار موفق مدیریت منابع انسانی مبتنی بر هوش مصنوعی در نظام آموزش عالی ایران فراتر از یک پروژه فناورانه، نیازمند تحولی عمیق در لایه های راهبردی، ساختاری، قانونی، فرهنگی، مهارتی و پژوهشی است و مدل مفهومی ارائه شده نقشه راه بومی برای سیاست گذاران و مدیران منابع انسانی آموزش عالی کشور محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

بازدارنده ، مدیریت منابع انسانی ، هوش مصنوعی ، آموزش عالی ، فراترکیب