پیش بینی نشانگان پرخوری افراطی در نوجوانان براساس آسیب کودکی با میانجیگری تحمل پریشانی

پژوهش حاضر پیش بینی نشانگان پرخوری افراطی در نوجوانان براساس آسیب کودکی با میانجیگری تحمل پریشانی می باشد. روش پژوهش بر حسب هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری اطلاعات از نوع مطالعات توصیفی است که با طرح همبستگی و تحلیل مسیر صورت گرفته شده است. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانانی که به مراکز درمانی، تغذیه شهرستان ساوه در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴ مراجعه می کنند و از پرسشنامه نشانگان پرخوری افراطی استفاده می کنند. از تعداد جامعه آماری ۳۸۵ نفر، طبق فرمول کوکران تعداد ۱۹۲ نفر انتخاب شده است. معیارهای ورود به این مطالعه از قبیل: سن نوجوانان بین ۱۲ تا ۱۸ ساله با شرایط تمایل به همکاری، عدم ابتلا به بیماری شدید جسمانی یا مشکلات روان شناختی می باشد. ابزارهای پژوهش پرسشنامه نشانگان پرخوری افراطی توسط گورمالی و همکاران (۱۹۸۲)، پرسشنامه آسیب دوران کودکی توسط برنستاین و همکاران (۲۰۰۳)، پرسشنامه تحمل پریشانی توسط سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) انتخاب شده است. برای به دست آوردن تجزیه و تحلیل آماری توصیفی استنباطی و همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیره و تحلیل مسیر با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و AMOS ورژن ۲۶ مورد استفاده قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد آسیب کودکی رابطه منفی و معناداری (-۰/۳۴) بر تحمل پریشانی دارد. تحمل پریشانی رابطه منفی و معناداری (-۰/۷۴) بر نشانگان پرخوری افراطی دارد. آسیب کودکی رابطه مثبت و معناداری (۰/۶۲) بر نشانگان پرخوری افراطی دارد. اثر غیر مستقیم آسیب کودکی بر نشانگان پرخوری از طریق متغیر واسط تحمل پریشانی (۰/۲۲) از طریق آزمون سوبل رابطه معناداری وجود دارد. با توجه به نتایج پژوهش حاضر پیشنهاد می شود بهتر است برای کاهش نشانگان پرخوری افراطی و ترمیم آسیب های دوران کودکی طراحی کارگاه های تلفیقی ذهن آگاهی و تنظیم هیجانی برای نوجوانان فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

نشانگان پرخوری افراطی ، آسیب کودکی ، تحمل پریشانی