اسیدپاشی در حقوق کیفری ایران

یکی از جنایاتی که وقوع آن، در سال های اخیر، افزایش قابل توجهی داشته است، جنایت اسیدپاشی ست. جنایتی که با انگیزه های مختلفی؛ چون انتقام جویی عشقی، اختلافات خانوادگی، سرقت و اخاذی ارتکاب می یابد و موجب ترس و وحشت عمومی می گردد. در قانون مجازات اسلامی جمهوری اسلامی ایران، از جرم اسیدپاشی سخنی به میان نیامده است؛ اما، ماده واحده ای تحت عنوان «قانون مربوط به مجازات پاشیدن اسید» در تاریخ ۱۶ اسفند ۱۳۳۷ به تصویب رسید. ماده واحده مزبور، برای اسیدپاشی منجر به قتل، مجازات اعدام و برای سایر موارد مجازات تعزیری در نظر گرفته است و هیچ اشاره ای به مجازات قصاص نفس و عضو نکرده است. آنچه بدیهی به نظر می رسد، مغایرت قسمتی از ماده واحده مزبور با مقررات و ضوابط قانون مجازات اسلامی ست که مجازات اصلی جنایت عمدی بر جسم و جان را قصاص دانسته است. این خلا و سایر ابهامات ناشی از قانون فوق، موجب گردید تا نمایندگان مجلس شورای اسلامی، قانون تشدید مجازات اسیدپاشی و حمایت از بزه دیدگان ناشی از آن را در سال ۱۳۹۸ به تصویب برسانند. در این مقاله، عناصر تشکیل دهنده جرم اسیدپاشی و واکنش های کیفری مربوط به آن، از منظر قوانین فوق مورد بررسی قرار می گیرند.

کلیدواژه ها:

اسیدپاشی ، قصاص عضو ، پاشیدن اسید